Pierwszą lokalizacją rzeźby była zewnętrzna ściana Abercrombie Gallery przy Johnston Street w dzielnicy Collingwood. Kiedy jednak właścicielka galerii, Laurel Abercrombie, zamknęła swoją działalność, przekazała dzieło dzielnicy Kew.
Rzeźbę przeniesiono na zewnętrzną ścianę Kew Library, gdzie do dziś znajduje się na tle surowej, ceglanej elewacji budynku. Przy tej okazji zmieniono także jej tytuł. Określenie "Starczość" uznano bowiem za mało odpowiednie dla rzeźby w przestrzeni publicznej. Nowa nazwa – Grip of Time – nadała pracy bardziej refleksyjny charakter.
Co właściwie oznacza ogromna laska starca? Czy jest ironicznym komentarzem na temat starzenia się i kruchości ludzkiego ciała? A może przeciwnie – wyrazem współczucia dla ludzi starych i słabych? Sam artysta nigdy nie udzielił jednoznacznej odpowiedzi. Właśnie ta niejednoznaczność sprawia, że rzeźba przetrwała w przestrzeni publicznej. Nie jest ani moralitetem, ani prostym żartem – pozostaje otwartą metaforą upływu czasu.
W 1997 roku dzieło zostało poddane renowacji przez samego artystę. Wówczas wymieniono również metalowy element konstrukcyjny, który ufundowała firma Citipower.
Dziś Schipperheyn jest uznanym rzeźbiarzem, znanym przede wszystkim z monumentalnych rzeźb figuralnych wykonywanych w marmurze. Jego prace pozostają konsekwentnie realistyczne i przedstawiające – co w sztuce końca XX i początku XXI wieku nie jest postawą szczególnie częstą. Na tle późniejszych dzieł artysty ogromna laska z Kew wydaje się niemal anegdotyczna. A jednak właśnie w niej widać początek drogi twórczej rzeźbiarza, który z czasem stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych współczesnych twórców figuratywnych w Australii.
