W wielu pracach Guagnini posługuje się motywem wzwiedzionego penisa w sposób niemal demonstracyjny. Powtarzany wielokrotnie symbol zostaje oderwany od kontekstu cielesności i zaczyna funkcjonować jak abstrakcyjny znak władzy i męskiej tożsamości.
Sam artysta sugerował, że w nowoczesnym świecie falliczny symbol nie odnosi się już do płodności, lecz do struktur społecznych i ekonomicznych. W jednej z interpretacji przywołuje się tu psychoanalizę Zygmunta Freuda, według której lęk przed utratą fallicznej władzy odgrywa istotną rolę w kształtowaniu męskiej psychiki.
Guagnini przenosi jednak tę ideę na grunt współczesnego kapitalizmu. Według interpretatorów jego prac dawny freudowski lęk kastracyjny przekształcił się dziś w to, co określa się mianem „spektakularnego patriarchatu późnego kapitalizmu” – systemu, w którym władza ekonomiczna, własność i prestiż społeczny pozostają ściśle związane z męską dominacją.
Jedna z interpretacji pojawiających się w dyskusjach wokół twórczości Guagniniego zwraca uwagę na związek między fallicznym symbolem a ideą własności prywatnej. Według tej koncepcji penis może być rozumiany jako znak męskiej tożsamości, który w kulturze patriarchalnej łączy się z pragnieniem posiadania i przekazywania własności. Bogactwo oraz majątek są przekazywane wzdłuż linii rodowej, co prowadzi do utrwalania nierówności społecznych. System ekonomiczny opiera się wówczas na ochronie interesów własnej grupy, najczęściej rodziny lub rodu.
W takim ujęciu falliczny symbol przestaje być znakiem biologii, a staje się metaforą systemu społecznego, w którym władza, majątek i dziedziczenie splatają się w jedną strukturę.
